Leczenie farmakologiczne

Urologia jest specjalnością zabiegową. Natomiast gabinet urologiczny służy raczej diagnostyce. W takich warunkach można obserwować pacjenta po leczeniu, kwalifikować do odpowiednich zabiegów, a także stosować farmakoterapię chorób, które się do tego nadają. Można tutaj wyodrębnić dwa schorzenia.

  • U mężczyzn jest to łagodny przerost gruczołu krokowego, który do pewnego etapu można leczyć farmakologicznie. Stosuje się tu dwa typy medykamentów. Pierwszy z nich to tzw. alfa-blokery. Środki te wpływają na zakończenia nerwowe pęcherza moczowego rozszerzając jego szyję i ułatwiając opróżnianie. W drugiej grupie leków jest finasteryd, który wpływa na gospodarkę hormonalną i hamuje wzrost gruczołu krokowego.

Leki te stosuje się u pacjentów do czasu, gdy wciąż odczuwają oni ich pozytywne działanie. To znaczy, że podczas kuracji nie występują tzw. problemy mikcyjne. Można normalnie funkcjonować bez konieczności nocnego wstawania do toalety oraz niespodziewanego opróżniania pęcherza w ciągu dnia. W momencie, gdy obiektywne i subiektywne parametry pogarszają się (słaby strumień moczu, kłopoty z opróżnieniem pęcherza, skłonność do infekcji) pacjent taki kwalifikowany jest do leczenia zabiegowego.    

  • U kobiet farmakologicznie leczy się nadreaktywność pęcherza, czyli konieczność częstego oddawania moczu. To dość popularna patologia. Stosuje się tu leki atropinopodobne, które zmniejszają wrażliwość śluzówki pęcherza na rozciąganie. Dzięki temu można łatwiej kontrolować potrzebę oddania moczu. Wydłużają się przerwy między jednym a drugim oddawaniem moczu. Zmniejsza się również częstość oddawania moczu w nocy.

W przypadku infekcji układu moczowego (pęcherza czy gruczołu krokowego) u pacjentów stosuje się także środki odkażające. Najchętniej zgodnie z posiewem i antybiogramem.